Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Οι λάθος αντιλήψεις του Γιάνη Βαρουφάκη


Δεν πρόκειται για άκριτη συστράτευση με τις αερολογίες που διαδίδουν τα μίντια (περί Βαρουφακιάδας κ.λ.π.), αλλά για πολύ συγκεκριμένη και στοχευμένη κριτική των επιλογών του Γιάνη Βαρουφάκη, με βάση αυτά που γράφει ο ίδιος. Ο Eric Toussaint, αναλύει τις λάθος αντιλήψεις του Βαρουφάκη, όταν του έγινε πρόταση να αναλάβει το υπουργείο οικονομικών. Έχει ενδιαφέρον να σταθούμε λίγο περισσότερο σε μια από τις προτάσεις Βαρουφάκη.

2017 08 16 01 Varoufakis
2017 08 16 02 Eric Toussaint












Όπως γράφει ο Toussaint:

Σημαντικές μειώσεις της φορολόγησης επιχειρήσεων. 

Σχετικά με το μέτρο αυτό, ο Βαρουφάκης λέει: «Αυτό θα απαιτούσε σημαντικές μειώσεις του ΦΠΑ και της φορολογίας επιχειρήσεων, διότι έπρεπε να ξαναδώσουμε ενέργεια στον ιδιωτικό τομέα.»

Αναφέρει μια ερώτηση του Τσίπρα: 

 « - Γιατί θα’πρεπε οι επιχειρήσεις να πληρώσουν λιγότερο; ρώτησε ο Αλέξης.

Του εξήγησα: ο ιδιωτικός τομέας έπρεπε να πληρώσει περισσότερο όσον αφορά το συνολικό φορολογικό εισόδημα, αλλά ο μόνος τρόπος να αυξήσουμε την συνολική του συνεισφορά, ενώ οι πωλήσεις ήταν σε νεκρό σημείο κι οι τράπεζες είχαν πτωχεύσει, ανίκανες να παράσχουν πιστώσεις στις κερδοφόρες επιχειρήσεις, ήταν να μειώσουμε την φορολογία των επιχειρήσεων. Ο Δραγασάκης ήταν σύμφωνος, γεγονός που ηρέμησε τους Αλέξη και Παππά.» 

Όπως σχολιάζει ο Toussaint:

          Το να υπόσχεσαι την μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων κατά τρόπο αδιαφοροποίητο είναι απόλυτα ασύμβατο με μιαν αριστερή πολιτική. Πρέπει να αυξηθεί το ποσοστό φορολόγησης των μεγάλων επιχειρήσεων και αυτό να τηρηθεί. Ταυτόχρονα, είναι απόλυτα δυνατόν να μειώσεις το ποσοστό φορολόγησης των μικρών επιχειρήσεων. Εξ άλλου, το να θεωρείς ότι η μείωση της φορολόγησης των επιχειρήσεων θα αυξήσει την συνεισφορά τους στο συνολικό φορολογικό εισόδημα δεν έχει διόλου αποδειχθεί και έχει περισσότερο να κάνει με κάποιο φιλελεύθερο ξόρκι παρά με τεκμηριωμένο συλλογισμό. 

http://www.contra-xreos.gr/arthra/1225-2017-08-16-18-09-00.html

Ο Toussaint έχει απόλυτο δίκιο. Οι φοροαπαλλαγές δεν εφαρμόζονται οριζόντια. Έπρεπε να κατευθυνθούν αποκλειστικά προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις προκειμένου αυτές να μπορέσουν να ανασάνουν, ενώ αντίθετα, θα έπρεπε να μπουν πρόσθετοι φόροι στις μεγάλες επιχειρήσεις και πολυεθνικές. 

Η συγκεκριμένη αντίληψη Βαρουφάκη αποτελεί ένα από τα πιο κλασικά αφηγήματα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας. Αποτελεί μέρος των περίφημων Reaganomics της κυβέρνησης Ρίγκαν στις αρχές της δεκαετίας του 80 και μάλιστα ήταν τόσο αποτυχημένη, που ακόμα και ο Ομπάμα παραδέχθηκε σε μήνυμα του ότι αυτή η αντίληψη πρέπει να αλλάξει. 

Ο Ρίγκαν είχε δηλώσει ότι θα κόψει τους φόρους στις μεγάλες επιχειρήσεις ώστε αυτές να επενδύσουν και να δώσουν ώθηση στην οικονομία. Αυτή ήταν η 'ιδέα' σε γενικές γραμμές. Απέτυχε παταγωδώς. Η αντίληψη αυτή μεγάλωσε ακόμα περισσότερο τις ανισότητες και ουσιαστικά συνέβαλλε στη συρρίκνωση της μεσαίας τάξης στις ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα το έλλειμμα εκτοξεύθηκε. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και κάποιοι 'αστέρες' της δημοσιογραφίας στα Αμερικανικά ΜΜΕ, είχαν επισημάνει ανοιχτά αυτή την αποτυχία, κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας Ομπάμα.

Αυτή η θέση Βαρουφάκη, αλλά και η φανερή άγνοια Τσίπρα, δηλώνουν με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο την αδυναμία της Αριστεράς να τολμήσει να εφαρμόσει καθαρά προοδευτικές πολιτικές, ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της καταστροφής, τη στιγμή που ακόμα και ένα κομμάτι του Αμερικανικού κατεστημένου έχει παραδεχθεί ανοιχτά ότι αυτές έχουν αποτύχει.

Αυτή τη στιγμή στην Αμερική υπάρχει ένας έντονος προβληματισμός, παρά την παρουσία Τραμπ, από μεγάλο κομμάτι της Αμερικανικής κοινωνίας και ειδικά της νεολαίας, προς αναζήτηση αλλαγής πολιτικών προς μια προοδευτική κατεύθυνση, ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό. 

Η Ελλάδα, δυστυχώς και με ευθύνη της άτολμης, ευνουχισμένης και παρωχημένης Αριστεράς, θα καθυστερήσει και πάλι να ακολουθήσει τις δραματικές αλλαγές που ενδεχομένως θα συμβούν στο άμεσο μέλλον, όπου ακόμα και οι μήτρες του παγκόσμιου νεοφιλελευθερισμού θα επιχειρήσουν να αλλάξουν το μίγμα της πολιτικής τους, προς μια καθαρά προοδευτική κατεύθυνση. Στην Ελλάδα, στην καλύτερη περίπτωση θα κυβερνάει ένας, υποταγμένος στη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, Τσίπρας. Στη χειρότερη, ο πιο πιστός οπαδός του καταστροφικού και ξεπερασμένου νεοφιλελευθερισμού, Κυριάκος Μητσοτάκης. 

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Το ψέμα της διάκρισης των εξουσιών


Ομάδα Everett

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα για επέμβαση της κυβέρνησης στο έργο της δικαιοσύνης και της δηλώσεις της ένωσης δικαστών και εισαγγελέων ας περιγράψουμε πώς είναι δομημένες οι σχέσεις των διαφόρων τύπων εξουσιών στην Ελλάδα και να διερευνήσουμε την ανεξαρτησία τους:

Καταρχήν θεωρητικά και μόνο οι διακριτές εξουσίες είναι τρεις (δηλαδή η νομοθετική, η εκτελεστική και δικαστική). Στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερες και αλληλοεπηρεάζονται.
Η πρώτη “extra” εξουσία απορρέει από τις υπάρχουσες τρεις: Θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε “κυβερνητική εξουσία”. (Είναι ένας καλύτερος ορισμός για την εξουσία που έχει η εκάστοτε κυβέρνηση να νομοθετεί όπως θέλει αφού αυτήν έχει την πλειοψηφία). Η κυβερνητική αυτή εξουσία επηρεάζει προδήλως την νομοθετική (αφού περνάει τους νόμους που θέλει) και η νομοθετική συνολικά (με τις ενδεχόμενες προσθήκες προτάσεων της αντιπολίτευσης), επηρεάζει την δικαστική (αφού οι δικαστές θα δικάσουν με βάση τους νόμους που ψηφίζει η βουλή, δηλαδή η νομοθετική εξουσία).

Αν θέλουμε να προσδώσουμε στην εκτελεστική εξουσία τις πραγματικές της αρμοδιότητες, θα λέγαμε ότι αποτελεί όλο το γραφειοκρατικό δημόσιο σύστημα (οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης, νοσοκομεία, αστυνομία, στρατός αλλά ακόμα και τράπεζες, εφορίες, πολεοδομίες κλπ.).
Όλο λοιπόν αυτό το σύστημα της εκτελεστικής εξουσίας είναι και πάλι εξαρτώμενο από τους νόμους την κυβερνητικής ή έστω της νομοθετικής εξουσίας.

Παράπλευρα σε αυτά τα συστήματα εξουσίας μπορούμε να βάλουμε την εξουσία των έντυπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ,το οποίο διαπλέκεται στενά με τον πολιτικό κόσμο. Με το ψεύτικο πρόσχημα του ελέγχου της εξουσίας (που κανονικά είναι αρμοδιότητα της δικαστικής εξουσίας) εκβιάζουν ή τέλος πάντων ασκούν πιέσεις στην κάθε άλλη εξουσία με αντάλλαγμα παραχωρήσεις που εξυπηρετούν αμοιβαία συμφέροντα. Συμφέροντα κιόλας της Ελληνικής κεφαλαιοκρατίας που έντεχνα κατευθύνει την πολιτική και την δικαιοσύνη.
Επιπλέον όλο αυτό το σύστημα εξουσίας έχει ελάχιστους τρόπους ελέγχου και όταν γίνονται απόπειρες για τέτοιου είδους έλεγχο, επικαλούνται την ελευθερία της άποψης.

Άλλο ένα σύστημα εξουσίας είναι τα Ευρωπαϊκά όργανα, τα οποία επιβάλλουν Ευρωπαϊκούς κανόνες και κυρώσεις, που πολλές φορές έρχονται σε σύγκρουση με τα εθνικά συντάγματα, αλλά οι εκάστοτε κυβερνήσεις είναι υποχρεωμένες να εφαρμόσουν τα συμφωνηθέντα. Κι εδώ κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει εύκολα τις αποφάσεις αυτές, οι οποίες τις περισσότερες φορές εκφράζουν τα Ευρωπαϊκά καπιταλιστικά συμφέροντα (κυρίως χρηματοπιστωτικά συμφέροντα) σε βάρος φυσικά των λαών, οι οποίοι δύσκολα μπορούν να αντιδράσουν.

Ένα κράτος οφείλει να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία είναι ενσωματωμένα στα αστικά αντιπροσωπευτικά συντάγματα των χωρών. Ένα από αυτά είναι και η ανεξιθρησκεία. Έτσι ένα κράτος οφείλει να είναι ανεξίθρησκο. Σε πολλές χώρες άλλα και στην Ελλάδα η θρησκευτική εξουσία της εκκλησίας, είναι ιδιαίτερα μεγάλη η οποία πέρα από την ιδεολογική εκμετάλλευση της πίστης των ανθρώπων, επηρεάζει πολιτικές και δικαστικές αποφάσεις σε διάφορα επίπεδα. Επίσης είναι κάτοχος περιουσίας και διαχειριστής κεφαλαίου με προκλητικά προνόμια (αφορολόγητο κλπ). Έτσι καθίσταται ένα κράτος μέσα στο κράτος και αποτελεί άλλον έναν τύπο εξουσίας.

Τώρα αλήθεια; Βλέπει κανείς σε όλο αυτό διακριτότητα και όχι επικάλυψη και διαπλοκή;


Σάκης "lykos" Καρανικολόπουλος

(Το άρθρο βασίζεται στις ιδέες και την μελέτη του Γιώργου Οικονόμου που αναλυτικότερα τις περιγράφει στο δοκίμιο "Απο την κρίση του κοινοβουλευτισμού στη Δημοκρατία (c) 2009, Εκδόσεις Παπαζήση)

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Δήλωση της Ηριάννας από τη φυλακή

Στην πρώτη δήλωσή της μετά την απορριπτική απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αναστολών Αθήνας για αναστολή εκτέλεσης της πρωτόδικης ποινής της προέβη σήμερα η Ηριάννα.

Η 28χρονη κρατούμενη ευχαριστεί όλους όσοι «υψώνουν φωνή και ανάστημα στο όνομα της αλήθειας» και βάλλει κατά της Δικαιοσύνης, η απόφαση της οποίας στηρίχτηκε σε επιχειρήματα που δεν αντέχουν στη λογική.


Ολόκληρη η δήλωση

Σήμερα, τρεις μέρες μετά το δικαστήριο της 17ης, παραμένω κρατούμενη για πεντηκοστή μέρα ως αποτέλεσμα της μη αναστολής μιας απόφασης που «στηρίχτηκε» σε ανύπαρκτα στοιχεία και επιχειρήματα που δεν αντέχουν στη λογική.

Η πραγματικότητα όμως δεν μπορεί να καλύπτεται επ’ άπειρον από σαθρά σκεπτικά που κοστίζουν μια ζωή, ακόμη μια φορά.

Παρόλα αυτά το μόνο που κρατάω είναι η εικόνα μιας ασφυκτικά γεμάτης αίθουσας. Ο κόσμος που ήταν δίπλα μου τη Δευτέρα μου δίνει δύναμη ώστε να μη λυγίσω μέχρι και την αποκατάσταση του αυτονόητου.

Προς το παρόν δεν έχω παρά να ευχαριστήσω όλους εκείνους που από την πρώτη μέρα υψώνουν φωνή και ανάστημα στο όνομα της αλήθειας και με τον δικό του τρόπο ο καθένας στήριξε και συνεχίζει να στηρίζει εμένα και τους δικούς μου στον αγώνα που δίνουμε.

Δύναμη και αγάπη μέχρι το τέλος.

                                                                                                                                    Ηριάννα Β.Λ.

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Ευρωπαϊκό Σοσιαλδημοκρατικό Τσίρκο ...

Image result for πικος απικος
γράφει ο Πίκος Απίκος
Δεν πιστεύουμε αυτό που διαβάζουμε:

          «O Σόιμπλε ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την επιβολή της 13ης περικοπής συντάξεων. Και ενώ χιλιάδες οικογένειες βυθίζονται ακόμα πιο βαθιά στη φτώχεια, ο Σόιμπλε καταγράφει ταυτόχρονα χοντρά κέρδη από τους τόκους» τους οποίους πληρώνει η Ελλάδα για τα δάνεια της βοήθειας, δήλωσε ο υποψήφιος σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος Μάρτιν Σούλτς κατά την παρουσίαση των θέσεών του, ενόψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο.


Και όμως, εξηγείται:

Βλέποντας τους σοσιαλιστές να καταποντίζονται παντού και καθώς πλησιάζουν οι Γερμανικές εκλογές, ο μέγας υποκριτής που υπηρέτησε πιστά τα λόμπι και τον νεοφιλελευθερισμό, έγινε ξαφνικά αντάρτης που πολεμάει το κατεστημένο. Ευρωπαϊκό Σοσιαλδημοκρατικό Τσίρκο εν δράση.


Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Οι αστοί δεν σεβάστηκαν τη βαριά κληρονομιά τους

228 χρόνια μετά, η οπισθοδρόμηση προς τη νέα Φεουδαρχία


Image result for french revolutionΉταν 14 Ιουλίου του 1789 όταν οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης στη Γαλλία υπόσχονταν έναν άλλο κόσμο. Και πράγματι, ο αυταρχισμός και η καταπίεση της Μοναρχίας και της Φεουδαρχίας έφερναν αβίαστα μια γνήσια επιθυμία για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Το σύνθημα "Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη", δεν ήταν ένα απλό σλόγκαν που αναπαράγονταν μέχρι να καταντήσει κλισέ, αλλά, συμπύκνωνε την δίψα της πλειοψηφίας για μια μεγάλη αλλαγή.

128 χρόνια αργότερα, μια άλλη επανάσταση, στην Ρωσία αυτή τη φορά, υπόσχονταν να κάνει πράξη όλα όσα είχαν διακηρυχθεί τότε, καθώς η εργατική τάξη αποκτούσε ταξική συνείδηση, αλλά και η αστική τάξη είχε ήδη οπισθοχωρήσει απέναντι στις αρχικές διακηρύξεις της.

Ακολούθησαν αρκετές δεκαετίες σύγκρουσης μεταξύ δύο φαινομενικά διαφορετικών κόσμων. Από τη μια ο Σοβιετικός Κομμουνισμός που επέβαλε έναν άμεσο κρατικό αυταρχισμό και μια τερατώδη γραφειοκρατία, από την άλλη, ο έμμεσος αυταρχισμός των κρατών της Δύσης μέσω της προπαγάνδας και της ψυχολογικής βίας. Πάντα πίσω απ'όλα αυτά, μια κυρίαρχη μεγαλοαστική τάξη που με όπλο την οικονομική ισχύ κινούσε και κινεί τα νήματα.

Σε αυτά τα 228 χρόνια, η μεγαλοαστική αυτή τάξη "αναπλήρωσε το κενό" που άφησαν οι μονάρχες και οι φεουδάρχες, κυριάρχησε μέσω της οικονομικής ισχύος και τώρα παίρνει πίσω όλα όσα κατακτήθηκαν με τον κόπο και το αίμα των "πληβείων" μέσα σε τόσες δεκαετίες. Η όλη ιστορία μοιάζει με μια μεγάλη απάτη που τώρα αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια μας.

Η μεγαλοαστική τάξη "ξεφορτώθηκε" τους μικροαστούς και τους προλετάριους για να βρεθεί μόνη της στην εξουσία. Αυτό που θέλει τώρα, είναι να "ξεφορτωθεί" και το έθνος-κράτος έτσι όπως διαμορφώθηκε μετά το 1789, για να εγκαθιδρύσει μια παγκόσμια νέα Φεουδαρχία. Δεν έχει μείνει τίποτα πια από τη γνήσια δίψα της Γαλλικής Επανάστασης για "Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη". Το πολύ-πολύ, να καταντήσει και αυτό ένα σλόγκαν σε εκατομμύρια μπλουζάκια που θα φτιαχτούν στις Κινεζικές φάμπρικες με τα πάμφθηνα μεροκάματα, όπως έγινε και με τη φάτσα του Τσε ...

Μήπως όντως τελικά η ιστορία επαναλαμβάνεται και επιστρέφει με κάπως διαφορετική μορφή; Πόσους κύκλους πρέπει ακόμα να κάνει, πόσοι ακόμα πόλεμοι, συγκρούσεις, επαναστάσεις πρέπει να συμβούν, πόσο ακόμα αίμα πρέπει να χυθεί, μέχρι να βρει ο άνθρωπος το δρόμο του προς την πραγματική ελευθερία; Μήπως τελικά αυτή είναι η φύση του ανθρώπου; Ή μήπως έτσι έχουμε “εκπαιδευτεί” να πιστεύουμε για να μην ελπίζουμε σε τίποτα; Για να θεωρούμε το "Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη" μια ουτοπία που δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί ποτέ;

https://failedevolution.blogspot.gr/2017/07/blog-post_68.html

Τι κέρδισαν οι μεγάλες επιχειρήσεις της Ευρώπης από το ναζισμό;